Herinnering van Madelief
Herinnering van Zomer (13 jaar)
Uit het weblog van Julia Veldman
Herinnering van Karel

'Sunny'
Soms wordt ik voor langere perioden overgenomen door treurnis. Vaak zonder enige aanleiding, ik placht dan te denken dat treurigheid het leven belangrijk maakt. Dat ik dan later kan zeggen: ik heb iets meegemaakt, het heeft vier weken lang geregend in mijn hoofd.
Dat valt vaak tegen. Natregenen is alleen indrukwekkend als je eigen onderbroek nat is. Nu heb ik onlangs van dichtbij echt verdriet gezien. Mijn goede vriendin T heeft haar jongere broer moeten begraven, hij was pas negentien. Het verlies van een broer is niet te vergelijken met de dagelijkse levensangst die een twintiger teistert.
De dag voor de begrafenis bleek Bobby Hebb te zijn overleden. ‘Sunny, yesterday my life was filled with rain’ Vanaf het moment dat de kleine broer naar het graf vertrok totdat de broodjes werden geserveerd regende het ongelofelijk hard. Daarna brak de zon door. Het was symbolisch maar loste niets op.
Eergisteren viel ik in de brandnetels, waarna mijn handen opzwollen. Het prikte. Ik zei: ‘Ik ben in de brandnetels gevallen en het prikt!’ Daar werd het niet minder van. Ik besloot er maar over op te houden. De regen in mijn hoofd is niet meer zo belangrijk. Ik zal wat vaker neuriën, ik neem een paraplu mee.