Karel

Keulen, augustus 2010.

Lieve Martin en Karin,

Ontdaan. Maar geen woord zegt genoeg. Een deel van mij, ons, is ineens weg. Dat is niet te bevatten. Als oom komen herinneringen aan Daan naar boven die ik hier in Keulen voor jullie opschrijf.

Waarom helemaal in Keulen? Na goed ziek te zijn geweest ben ik weer aan beterende hand, de Gay Games in Keulen vormen eigenlijk een onderdeel van mijn herstelprogramma waarbij ik erg veel aan zwemtraining doe. Het is 29 juli, ik werk deze week alweer 3 hele dagen, mijn gezondheid is fors vooruit gegaan, ik zwem na 2 maanden bijna dagelijks trainen steeds makkelijker en sneller, nog 1 week te gaan. Dan overlijdt Daan.

Zo sta ik op maandagmiddag 2 augustus om 3 uur aan de rand van het zwembad in Keulen voor de 50 schoolslag. Iedereen in mijn club heeft het van Daan gehoord en leeft met me mee. Het is mooi weer, de zon verwarmt mijn schouders en ik krijg de Upstream jell voor ik het startblok opga tussen voor mij veel te snelle zwemmers, omdat ik per ongeluk 35 sec ipv 41 seconden heb opgegeven. Ik duik en denk aan Daan, in het water gaat het direct boven verwachting soepel en ik lig nauwelijks achter de supersnelle Amerikaan rechts van mij. Dan de finish, mijn clubgenoten zijn verrast, ikzelf ook: 39.52 en een absoluut Persoonlijk Record.

Dan naar Daan en wat er hier in mij opkomt. De laatste keer dat ik Daan spreek is op 15 juni, na de begrafenis van Frits en op weg naar een stamcafé van Frits en Carla in Loosdrecht voor een drankje met de familie. Ik ben die week alleen omdat Rudy bij zijn moeder is in Alabama. Daarom rijdt Daan met mij mee. Onderweg vertelt hij over zijn keus voor fysiotherapie en het klinkt mij in de oren als echt iets voor Daan. Na meerdere andere keuzes lijkt dit nu goed: iets met mensen en ook direct resultaat kunnen zien. Dus niet zo lang moeten wachten op een uitkomst als bij bouwkunde. Ik ken dat van mijn eigen werk in de gezondheidszorg, het geeft veel voldoening om in andere mensen hun gezondheid en dagelijkse leven op een professionele en praktische manier echt iets te kunnen betekenen. Ook wordt fysiotherapie gaandeweg beter wetenschappelijk onderbouwd, het is een echt vak geworden. Ik weet uit mijn praktijkervaring als dokter, maar ook maar al te goed als patiënt, wat een fysiotherapeut allemaal kan doen. Er zijn bovendien veel mogelijkheden voor specialisatie, later, zeg ik tegen hem. Want ook dat weet ik inmiddels uit ruime eigen ervaring met fysiotherapeuten, sommige zijn echte specialisten en weten op hun vakgebied veel meer dan b.v. dokters, mede omdat ze een veel intensiever contact hebben met de patiënt. Nu nog ingeloot worden, erg spannend.
Over zijn wonen in het roeihuis vertelt hij ook enthousiast, wel de jongste, een klein kamertje en rotklusjes moeten doen maar ze hebben samen ook al iemand ingehuurd voor schoonmaken en zelfs de afwas. Bovendien schuif je langzaam op naar betere kamers als je er langer blijft, dat klinkt allemaal erg goed.

Een vroege herinnering aan Daan is toen ik bij jullie op het Alexanderplein gegeten had. Ik kende Rudy nog niet eens en Daan moet een peuter zijn geweest. Ik zit rustig op de bank koffie te drinken, te kletsen met jullie. Daan speelt ergens op de grond. Ineens komt hij zomaar tussen het spelen door naar me toe en geeft me een zoen, op mijn mond. Nu hoor ik bij de wereld van Daan.

Daan is ruim 4. Tijd dus om naar de Efteling te gaan met oom Karel. In een huurauto samen met neefje Cornel, en Clark, een toenmalige vriend van mij.
Clark is een man uit Curaçao en donker. Zowel Cornel als Daan kennen hem nog niet. Cornel houdt afstand van Clark, maar Daan heeft vanaf het eerste moment geen reserve, loopt hand in hand met Clark in de Efteling. Mijn vriend is zijn vriend.

Op de Helmersstraat komt hij logeren, hij komt binnen en werpt direct bij binnenkomst zijn knuffels op een plek, naast de gietijzeren gaskachel. Maakt zonder woorden in een gebaar duidelijk: ik ben hier thuis en dit is mijn slaapplek.

20 april 1998, Rudy en ik trouwen in de Stopera. Daan (7) heeft een prachtig pak aan, rood. Daan maakt foto’s met oog voor ons en wat er nog meer echt gebeurt. Hij is stoer, beweeglijk en trots. Die trots straalt af op Rudy en mij.

Een uitspraak van Daan, van Martin gehoord en ik herhaal het wel eens tegen Rudy als ik ergens geen zin in heb. De zomervakantie is voorbij en Daan moet weer naar school. Verontwaardigd zegt hij: “ik wist niet dat ik weer naar school moest!!!”

Een paar jaar geleden, na het basketballen vlakbij de Haarlemmerweg. Daan belt aan op de Le Mairekade. Ik ben net thuis en wil Ajax gaan uitlaten. We maken samen ‘het Grote rondje Westerpark’. Soms even praten, maar vaak ook helemaal niet. Erg gezellig.

In zijn korte leven heeft Daan heel veel indruk gemaakt op mij, ons allemaal, onuitwisbaar, vol liefde voor het leven. Met de dood van Daan is een groot gat geslagen. Maar de voor Daan kenmerkende volledige overgave aan alles waar hij voor ging is er voor ons. Om samen ons verdere leven aan vast te houden.

Karel

Introductie

Madelief

Zomer

Julia

Karel

Karel